คุณเคยมีเพื่อนสนิทสักคนไหม
                    คนที่มันบ้าๆ บอๆ แต่กล้าลุยกับคุณทุกสถานการณ์
                    ไม่ว่ามันจะเป็นเรื่องถูกหรือผิด... ถึงไหนถึงกัน

                    ... เวลาที่คุณอยู่ใกล้มัน คุณเองก็บ้าบอไปกับมันด้วย 
                    คุณกลายเป็นเด็กในร่างยักษ์ หลุดพ้นจากขอบเขต กฏเกณฑ์ต่างๆ 
                    ในหัวของคุณเต็มไปด้วยจินตนาการ
                    โครงการร้อยแปดพันเก้าที่คุณจะทำกับมัน

                    ... คนที่มีเรื่องเล่าสู่กันฟังไม่รู้จบ  
                    คนที่คุณไม่ต้องคอยแคร์ความรู้สึกมันสักเท่าไหร่     
                    มันทำให้คุณเป็นตัวของตัวเอง

                    ... คนที่ค่อยๆ หายตัวไปในกาลเวลา
                    แต่แว๊บ.. เข้ามาเสมอเวลาที่คุณอ่อนแอ...

                    ... วันนี้… เพื่อนคนนั้นของคุณอยู่ที่ไหน
                    ยังอยู่ใกล้ๆ คุณอยู่หรือเปล่า คุณยังโทรหามันอยู่ไหม
                    มันยังบ้าๆ บอๆ อยู่เหมือนเดิมหรือเปล่า

                    ... หรือว่าคุณเองที่มีความบ้าในเลือดน้อยลง
                    คุณไม่เจอมันนานแค่ไหนแล้ว ไม่ได้มองตาคุยกันนานแค่ไหน
                    … นานแค่ไหนที่คุณไม่ได้สัมผัสเพื่อนของคุณอย่างเดิม
                    หรือคุณเองก็ลืมความรู้สึกเหล่านั้นไปแล้ว

                      ที่คุณไม่กล้าวิ่งไล่เตะมัน อย่าอ้างว่าคุณอายุมากขึ้น
                    ที่คุณไม่กล้าแย่งของกินจากมือมัน
                    อย่าอ้างว่าคุณมีมารยาท
                    คุณกลับไปเยี่ยมบ้านต่างจังหวัดโดยไม่ชวนมัน
                    อย่าอ้างว่าถึงชวนมันก็คงไม่ว่าง

                    ... อะไรที่เปลี่ยนไป... เวลาหรือความรู้สึก
                    สังคม... หรือความสัมพันธ์... อะไรที่เปลี่ยนแปลง
                    คุณ… หรือเขา... หรือใคร... คุณถามตัวเองหรือเปล่า 
                    หรือรอให้ใครถาม
                    รู้สึกอย่างไรที่เขาเปลี่ยนไป แล้วเคยถามเขาไหม
                    เขารู้สึกอย่างไร... ที่คุณเปลี่ยนไป

                    หากเกิดคำถามเหล่านี้ขึ้นในใจ  
                    ไม่ว่าคุณจะมีคำตอบหรือไม่
                    ไม่ว่าคุณจะต้องการคำตอบหรือเปล่า
                    ขอบเขตหรือกฏเกณฑ์ที่คุณไม่เคยมีกับเพื่อนคนนี้
                    มันเกิดขึ้นแล้วต่อหน้าต่อตาคุณ 
                    แต่คุณก็ตอบกับตัวเองว่า "ช่างมัน" 
                    ปล่อยให้เพื่อนคนนึงกลายเป็นคนที่ไร้ตัวตนต่อไป

                    ... แต่ถ้าคุณไม่เคยตั้งคำถามเหล่านี้เลย
                    รู้ไว้ด้วย คุณเสียเพื่อนดีๆ ไปคนนึง
                    และโลกนี้มีคนแปลกหน้าเพิ่มขึ้นมาอีกคน

                    ปล. คุณรู้ไหม ขณะที่คุณกำลังนั่งอยู่ตรงนี้
                    เพื่อนคนนั้นของคุณ... อาจจะถามตัวเองอยู่ก็ได้ 
                    ว่ามันทำผิดอะไร... มันจึงเลือนหายไปจากชีวิตคุณ

เหนื่อยจังเลยวะ ...ช่วงนี้มีเเต่งาน

          เรื่องเเรก  .....เมื่อวันที่ 9-11 ที่ผ่านมาได้ไปเข้าค่ายผู้นำกับวิทยาลัยบัณฑิตเอเซียมาเพราะเรา

ได้เป็นตัวเเทนของนักเรียนค่ายนี้ต้องไปเข้าเเถวนอกเมื่องเอาง่ายๆๆคือต่างจังหวัด โอ***พระเจ้าค่ายนี้ต้องสนุกเเน่นอน

ในความคิดของเราคราวนี้หละต้องได้ประสบการณ์กลับมาที่โรงเรียนได้มาเล่าหั้ยเพื่อฟังเเน่

หลังจากที่เดินทางไปถึงวิทยาลัย..ทุกคนก้อต้องนั่งรถโรงเรียนไปยังค่ายนั้นโดยมีรถคอยรับส่งนักเรียนที่มา

ที่ค่ายนี้ทั้งหมด 3คัน เเล้วก้อมีรถตำรวจทางหลวงเป็นคนนำหน้าในการเดินทาง โอ***อะไรจะดีขนาดนี้

ค่ายนี้มีนักเรียนไปประมาน100กว่าๆคน เเล้วมีพี่ staff จากวิทยาไปเยอะเหมือนกานเเหะ

พอลงรถปายถึงนะเเทบร้องไห้คิดถึงบ้านนะอะรายจากันดานขนาดนี้นะ

โห****สุดยอดเเต่ก้อสู้ตายนะม่ายอยากกลับไปเเลล้วโดนล้อว่า**คุณหนู**

เพื่อนๆๆที่ค่ายนี้นะป็นกันเองมากๆๆช่วยทุกอย่างไม่ว่าจะเป็นตอนที่เข้า**ฐานนะ**

ก้อจะคอย takecare เราตลอดดดยเฉพาะพี่ที่คอยช่วยเหลือ ตอนทำกิจกรรมตอนกลางคืนนะสนุกมากๆๆ

ก้อจะมีเพื่อนที่เป็นคนจีนที่อยู่กลุ่มกับเราเขาเป็นเด็กเเลกเปลี่ยนจากจีนตอนเเรกๆๆก้อกลัวคุยกะเขาไม่รู้เรื่องนะ

เเต่พี่ๆเขาบอกว่าพูด English ก้อได้ โอ้ย***สบายมากก้อคุยกับเพื่อนคนจีนมีพูด ไทยบ้าง Englishบ้าง

       เรื่องที่สอง ช่วงนี้ เราต้องถ่าย**เอ็มวีเพลง**ของทางศูนย์ข่าวเยาวชนไทยนะ**ม่ายอยากจะบอกว่าเราเล่นเองด้วยนะ

เเต่ที่หนักสุดๆๆคงเป้นพระเอกของเรานะต้องทนเล่นกับเราเเต่ตอนนี้ยังไม่ได้ว่าคัยคือพระเอกเอ็มวี เขาหั้ยบทมาว่านางเอกเอ็มวี

ต้องเป็นฉากที่ต้องร้องไห้เยอะๆๆหน่อยบทนี้ก้อตรงเหมือนกันนะ..เสร็จจากงานนี้ก้อคงหายเหนื่อยไปเยอะเลยวะเราเพราะ

กว่าจะถ่ายได้เเต่ละ ซีนนะเเทบตายน้ำตาหมดก่อนพอดี

       เรื่องที่ สาม  วันที่17ตุลาคมนี้ เราต้องไปสอบวิชาเฉพาะที่โรงเรียนสารวิทยาหรือไม่ก้อมหาลัยเกษตรศาสตร์มั้ง

ช่วงนี้ก้อซ้อมอ่านหนังสือไว้เเต่ก้อคงไม่เต็มที่เท่าไหร่เพราะงานเยอะมากๆๆนะเราต้องไม่สอบวิชา **สถาปัตย์**

ท่าทางจะยากน่าดุเเต่ตอนเเรกว่าจะลงวิศวะเเต่ดูเวลาคงเตรียมตัวไม่ทันหรอก เพราะงานเยอะจริงๆช่วงนี้

 เมื่อไหร่จาปิดเทอมวะ..คิดถึงเชียงใหม่จัง 

*-*"  เพื่อนกับเเฟนมันเเทนกานไม่ด้ายหรอกนะ..........*-*"